Welkom bij OSTL: de Organisatie voor de Studie van het Verdragsrecht

Organisatie voor de Studie van het Verdragsrecht

Een internationale vereniging van wetenschappers, diplomaten en instellingen

Barbados en internationale overeenkomsten: verdragen interpreteren binnen constitutionele kaders en bestaande conventies

Inleiding

Internationale overeenkomsten en verdragen vormen de ruggengraat van de moderne diplomatieke en economische betrekkingen tussen soevereine staten en bieden een gestructureerd kader voor samenwerking op gebieden variërend van handel tot milieubescherming. Voor kleine eilandontwikkelingslanden zoals Barbados zijn deze verdragen van cruciaal belang om hun stem op het wereldtoneel te laten gelden, economische partnerschappen aan te gaan en transnationale uitdagingen zoals klimaatverandering aan te pakken. Het vermogen van een staat om internationale verdragen aan te gaan, uit te voeren en na te leven, is echter nauw verweven met zijn constitutionele kader en zijn benadering van de integratie van internationaal recht in het binnenlandse rechtssysteem. Dit artikel onderzoekt de betrokkenheid van Barbados bij internationale overeenkomsten en gaat in op de constitutionele mechanismen die het sluiten van verdragen regelen, de monistische of dualistische oriëntatie van het land ten aanzien van het internationaal recht, en de implicaties van zijn verhouding tot belangrijke verdragen zoals het Verdrag van Wenen inzake het verdragenrecht (VCLT) van 1969. Aan de hand van deze analyse wordt in het artikel ook nagegaan hoe het juridische kader van Barbados als leidraad kan dienen voor andere landen die verdragsbetrekkingen met het land willen aangaan.

De bespreking begint met een overzicht van de grondwettelijke bepalingen van Barbados met betrekking tot de bevoegdheden op het gebied van het sluiten van verdragen, waarbij de nadruk ligt op de rol van de belangrijkste overheidsactoren in dit proces. Vervolgens wordt ingegaan op de benadering van het land ten aanzien van de opname van internationaal recht – hetzij vanuit een monistisch, hetzij vanuit een dualistisch perspectief – en op de mechanismen om verdragsverplichtingen om te zetten in nationaal recht. Vervolgens wordt in het artikel de status van Barbados ten aanzien van het VCLT 1969 onderzocht, evenals de implicaties van deze positie voor de internationale verdragspraktijk waarbij het land betrokken is. Ten slotte biedt het artikel inzichten voor andere staten over het voeren van verdragsonderhandelingen en de uitvoering daarvan met Barbados, waarbij het belang wordt benadrukt van inzicht in de wisselwerking tussen constitutioneel recht en internationale verplichtingen.

Grondwettelijke grondslagen voor het sluiten van verdragen in Barbados

De grondwet van Barbados, die op 30 november 1966 in werking trad na de onafhankelijkheid van het land van het Britse koloniale bewind, fungeert als het hoogste rechtsdocument dat het politieke en juridische stelsel van de staat regelt. Hoewel de grondwet geen expliciete, uitgebreide procedure voor het aangaan van internationale verdragen beschrijft, legt zij wel het kader vast voor de uitvoerende en wetgevende bevoegdheden, die van cruciaal belang zijn voor het verdragssluitingsproces. Specifieke bepalingen in de grondwet regelen indirect de bevoegdheid om internationale overeenkomsten aan te gaan door middel van de afbakening van bevoegdheden tussen de verschillende takken van de overheid.

Artikel 48 van de Grondwet van Barbados kent de uitvoerende macht toe aan de gouverneur-generaal, die optreedt namens de Kroon (aangezien Barbados een constitutionele monarchie onder de Britse Kroon was totdat het op 30 november 2021 een republiek werd). Hoewel de overgang naar een republiek de gouverneur-generaal als staatshoofd heeft vervangen door een president, blijft de fundamentele structuur van de uitvoerende macht in de praktijk grotendeels ongewijzigd. De uitvoerende macht, zoals uiteengezet in artikel 48, omvat de bevoegdheid om buitenlandse zaken te behartigen, wat inherent het onderhandelen over en het ondertekenen van verdragen omvat. Deze bevoegdheid wordt doorgaans uitgeoefend via de premier en het kabinet, en met name de minister van Buitenlandse Zaken, die verantwoordelijk zijn voor het vertegenwoordigen van Barbados in internationale fora en het sluiten van overeenkomsten namens de staat (Grondwet van Barbados, 1966).

De Grondwet gaat echter niet expliciet in op de ratificatie van verdragen of hun juridische status binnen het binnenlandse rechtsstelsel. Deze omissie weerspiegelt een gemeenschappelijk kenmerk van landen van het Gemenebest waarvan de grondwet is gebaseerd op het Westminster-systeem, waar het sluiten van verdragen vaak wordt beschouwd als een voorrecht van de uitvoerende macht. Binnen dit kader onderhandelt de uitvoerende macht, onder leiding van de premier en de betrokken ministers, over verdragen en ondertekent deze, zonder dat parlementaire goedkeuring verplicht is, tenzij het verdrag wijzigingen in de binnenlandse wetgeving of de toewijzing van overheidsmiddelen vereist. Artikel 49 van de Grondwet, waarin het kabinet wordt aangewezen als het belangrijkste beleidsinstrument met algemene controle over de regering, versterkt deze dominante rol van de uitvoerende macht in de buitenlandse betrekkingen, met inbegrip van het sluiten van verdragen (Grondwet van Barbados, 1966).

Hoewel de uitvoerende macht de primaire bevoegdheid heeft om verdragen aan te gaan, speelt de wetgevende macht – bestaande uit het Huis van Afgevaardigden en de Senaat, zoals uiteengezet in de artikelen 35 en 36 van de Grondwet – een cruciale rol wanneer verdragen in de nationale wetgeving moeten worden opgenomen. Indien een verdrag verplichtingen oplegt die wijzigingen in bestaande wetgeving of de vaststelling van nieuwe wetten noodzakelijk maken, is parlementaire actie vereist. Deze wisselwerking tussen de uitvoerende en wetgevende macht onderstreept de complexiteit van de uitvoering van verdragen in Barbados en roept vragen op over de aanpak van het land bij het integreren van internationale verplichtingen in de binnenlandse rechtsorde, wat in de volgende paragraaf nader zal worden onderzocht.

Bovendien heeft artikel 117 van de Grondwet, dat betrekking heeft op de rechterlijke macht, indirect invloed op de handhaving van verdragen doordat het de rechtbanken aanwijst als interpretatoren van de wet. Hoewel verdragen op zich wellicht niet rechtstreeks afdwingbaar zijn voor de rechtbanken van Barbados, tenzij ze via wetgeving in nationaal recht zijn omgezet, kan de rechterlijke macht wel een rol spelen in zaken waarin verdragsverplichtingen in strijd zijn met het nationale recht of waarin wettelijke bepalingen ter uitvoering van verdragen juridisch worden aangevochten (Grondwet van Barbados, 1966). Deze dynamiek onderstreept de noodzaak om te onderzoeken of Barbados een monistische of dualistische benadering van het internationaal recht hanteert – een onderscheid dat fundamenteel bepalend is voor de wijze waarop verdragen in het land worden ontvangen en toegepast.

Monistisch of dualistisch: de benadering van het internationaal recht door Barbados

Het onderscheid tussen monistische en dualistische benaderingen van het internationaal recht is van cruciaal belang om te begrijpen hoe staten verdragsverplichtingen in hun binnenlandse rechtsstelsels integreren. In een monistisch systeem maakt het internationaal recht bij ratificatie van een verdrag automatisch deel uit van de binnenlandse rechtsorde, waardoor er geen verdere wetgevende maatregelen nodig zijn voor de handhaving ervan. Een dualistisch systeem daarentegen beschouwt het internationaal recht en het binnenlands recht als afzonderlijke rechtsorden, waardoor verdragen expliciet in de wetgeving moeten worden opgenomen om binnenlands rechtsgevolg te hebben. Voor landen met een dualistische traditie, zoals landen die beïnvloed zijn door het Britse rechtssysteem, krijgen verdragen geen rechtskracht binnen de nationale rechtsorde zonder een wet van het parlement die ze omzet in nationaal recht (Brownlie, 2008).

Barbados, als voormalige Britse kolonie en lid van het Gemenebest, hanteert over het algemeen een dualistische benadering van het internationaal recht. Deze oriëntatie blijkt uit het ontbreken van een grondwettelijke bepaling die verdragen bij ratificatie automatisch binnenlandse rechtskracht verleent. In plaats daarvan moeten verdragen die door de uitvoerende macht zijn onderhandeld en ondertekend, via door het parlement aangenomen wetgeving in het nationale recht worden opgenomen om binnen Barbados bindende kracht te krijgen. Dit dualistische kader sluit aan bij de praktijk in andere Commonwealth-staten, waar de scheiding tussen het internationale en het nationale rechtsgebied in stand wordt gehouden om de parlementaire soevereiniteit te waarborgen (Crawford, 2012).

De dualistische benadering in Barbados houdt in dat de ondertekening of ratificatie van een verdrag door de uitvoerende macht weliswaar internationale verplichtingen voor de staat met zich meebrengt, maar niet automatisch leidt tot wijzigingen in het nationale recht of tot het toekennen van rechten of plichten aan personen die onder de jurisdictie vallen. Als Barbados bijvoorbeeld een mensenrechtenverdrag sluit, kunnen de bepalingen van dat verdrag niet rechtstreeks worden ingeroepen voor Barbadiaanse rechtbanken, tenzij het parlement specifieke wetgeving vaststelt om die bepalingen ten uitvoer te brengen. Deze eis van wetgevende maatregelen zorgt ervoor dat de gekozen volksvertegenwoordigers inspraak hebben in de manier waarop internationale verbintenissen van invloed zijn op nationale wetten en beleid, hetgeen het beginsel van democratische verantwoordingsplicht weerspiegelt (Dixon, 2013).

Het proces waarbij verdragen in Barbados in nationale wetgeving worden omgezet, omvat doorgaans de indiening van een wetsvoorstel in het parlement om de bepalingen van het verdrag in de nationale wetgeving op te nemen. Zodra het wetsvoorstel is behandeld en aangenomen door zowel het Huis van Afgevaardigden als de Senaat, en de presidentiële goedkeuring heeft gekregen (of, vroeger, de koninklijke goedkeuring via de gouverneur-generaal), wordt het een wet van het parlement met volledige rechtskracht binnen het land. Deze wetgevende stap is cruciaal voor verdragen die wijzigingen in bestaande wetten vereisen, nieuwe wettelijke verplichtingen vaststellen of fiscale toezeggingen met zich meebrengen. Voor verdragen die geen aanpassingen van de binnenlandse wetgeving vereisen – zoals verdragen die uitsluitend betrekking hebben op diplomatieke betrekkingen of wederzijdse samenwerking – kan de uitvoerende macht deze via bestuursrechtelijke maatregelen ten uitvoer leggen zonder parlementaire betrokkenheid, hoewel dergelijke gevallen minder vaak voorkomen (Shelton, 2011).

Het dualistische karakter van het rechtsstelsel van Barbados kent zowel voordelen als uitdagingen. Enerzijds waarborgt het de nationale soevereiniteit door ervoor te zorgen dat internationale overeenkomsten aan binnenlandse toetsing en goedkeuring worden onderworpen voordat ze afdwingbaar worden. Anderzijds kan het leiden tot vertragingen bij de uitvoering van verdragsverplichtingen, met name als er sprake is van politieke weerstand of een wetgevingsachterstand in het parlement. Bovendien kan de dualistische benadering leiden tot discrepanties tussen de internationale verplichtingen van Barbados en het binnenlandse rechtskader, wat mogelijk tot niet-naleving van verdragen kan leiden als er geen prioriteit wordt gegeven aan de omzetting in nationale wetgeving (Cassese, 2005).

Ondanks deze uitdagingen weerspiegelt het dualistische systeem de historische en juridische banden van Barbados met de Britse common law-traditie, waarin de scheiding tussen internationaal en nationaal recht al lang een hoeksteen van de constitutionele praktijk vormt. Deze benadering bepaalt niet alleen hoe Barbados met verdragen omgaat, maar ook hoe andere staten met Barbados moeten omgaan in het kader van internationale overeenkomsten, met name wat betreft het waarborgen dat verdragsverplichtingen op nationaal niveau daadwerkelijk worden nagekomen.

Barbados en het Verdrag van Wenen inzake het verdragenrecht (VCLT) van 1969

Het Verdrag van Wenen inzake het verdragenrecht (VCLT), aangenomen op 23 mei 1969 en in werking getreden op 27 januari 1980, wordt algemeen beschouwd als het toonaangevende internationale kader voor het tot stand komen, de uitleg en de beëindiging van verdragen. Het VCLT codificeert het internationaal gewoonterecht inzake verdragen en biedt duidelijkheid over belangrijke kwesties zoals de geldigheid van verdragen, het proces van instemming om gebonden te zijn en de beginselen van verdragsinterpretatie (Verenigde Naties, 1969). Gezien de status van het VCLT als hoeksteen van het internationale verdragsrecht, kan het feit of een staat partij is bij het VCLT een aanzienlijke invloed hebben op zijn praktijken bij het sluiten van verdragen en op de wijze waarop andere staten met die staat omgaan in internationale overeenkomsten.

Barbados is geen ondertekenaar of partij bij het VCLT van 1969. Ondanks de brede aanvaarding van het verdrag – met volgens recente gegevens meer dan 110 verdragsluitende staten – heeft Barbados het verdrag noch ondertekend, noch geratificeerd. Deze afwezigheid in het VCLT betekent echter niet dat Barbados buiten de normen van het internationaal verdragsrecht opereert. Veel bepalingen van het VCLT worden beschouwd als een weerspiegeling van het internationaal gewoonterecht, dat bindend is voor alle staten, ongeacht of zij formeel tot het verdrag zijn toegetreden. Als zodanig is Barbados nog steeds onderworpen aan de fundamentele beginselen die in het VCLT zijn vastgelegd, waaronder de verplichting om verdragen te goeder trouw na te komen (pacta sunt servanda), zoals uiteengezet in artikel 26, en de regels inzake de uitlegging van verdragen in de artikelen 31 en 32 (Villiger, 2009).

Het feit dat Barbados geen partij is bij het VCLT kan verschillende oorzaken hebben, waaronder een historisch verzuim, beperkte bestuurlijke capaciteit ten tijde van de aanneming van het verdrag, of een bewuste keuze om zich te baseren op het internationaal gewoonterecht in plaats van op formele verdragsverplichtingen uit hoofde van het VCLT. Ongeacht de redenen heeft deze status gevolgen voor de wijze waarop Barbados verdragen sluit en hoe andere staten overeenkomsten met het land moeten benaderen. Terwijl het VCLT bijvoorbeeld een gestandaardiseerd kader biedt voor het oplossen van geschillen over de interpretatie of geldigheid van verdragen, betekent de status van Barbados als niet-partij dat er in de omgang met het land mogelijk niet direct een beroep kan worden gedaan op de specifieke mechanismen of bepalingen van het verdrag. In plaats daarvan zullen onderhandelingen en geschillenbeslechting wellicht in grotere mate moeten steunen op het internationaal gewoonterecht of op bilaterale overeenkomsten waarin de voorwaarden voor samenwerking expliciet zijn vastgelegd (Aust, 2013).

Voor andere landen die verdragen met Barbados willen sluiten, betekent het feit dat het land geen lid is van het VCLT dat er in de verdragsteksten uitdrukkelijke duidelijkheid moet worden geboden. Staten dienen ervoor te zorgen dat overeenkomsten met Barbados gedetailleerde bepalingen bevatten inzake interpretatie, wijziging en beëindiging, om dubbelzinnigheden te voorkomen die anders mogelijk zouden worden opgelost door te verwijzen naar het VCLT. Gezien de dualistische benadering van het internationaal recht door Barbados moeten buitenlandse partners bovendien erkennen dat verdragsverplichtingen binnen Barbados mogelijk niet onmiddellijk afdwingbaar zijn zonder wetgevende maatregelen. Door met de Barbadiaanse autoriteiten in gesprek te gaan om inzicht te krijgen in het tijdschema en het proces voor de omzetting in nationaal recht, kunnen verwachtingen beter worden beheerd en kan een effectieve uitvoering van overeenkomsten worden gewaarborgd (Sinclair, 1984).

Het feit dat Barbados geen partij is bij het VCLT herinnert ons er ook aan dat niet alle staten, met name kleine eilandstaten, over de middelen of een directe prikkel beschikken om tot elk internationaal verdrag toe te treden. Andere landen kunnen uit deze situatie lering trekken door bij hun contacten met Barbados en soortgelijke staten prioriteit te geven aan ondersteuning bij capaciteitsopbouw of technische bijstand in het proces van verdragssluiting. Het zou ook nuttig kunnen zijn om Barbados aan te moedigen toetreding tot het VCLT te overwegen, aangezien het land hierdoor beter zou aansluiten bij mondiale normen en de samenwerking op het gebied van verdragen soepeler zou verlopen. Een dergelijke aanmoediging moet echter in evenwicht staan met respect voor de soevereiniteit van Barbados en zijn recht om zelf te bepalen welke internationale verplichtingen het aangaat.

Omgaan met de verdragsbetrekkingen met Barbados: praktische implicaties voor andere staten

Inzicht in het constitutionele kader van Barbados, de dualistische benadering van het internationaal recht en de status van niet-partij bij het VCLT 1969 biedt waardevolle inzichten voor staten die verdragsbetrekkingen met het land willen aangaan of versterken. Deze factoren bepalen gezamenlijk het juridische en praktische kader waarin verdragen worden onderhandeld, gesloten en uitgevoerd, en onderstrepen het belang van op maat gesneden strategieën voor samenwerking.

Ten eerste moeten andere staten de centrale rol van de uitvoerende macht in het verdragsvormingsproces van Barbados erkennen. Rechtstreeks contact met de premier, het ministerie van Buitenlandse Zaken en andere relevante uitvoerende instanties is van cruciaal belang voor het opstarten en bevorderen van verdragsonderhandelingen. Gezien het dualistische karakter van het rechtssysteem van Barbados is het echter even belangrijk om het wetgevingsproces te volgen voor verdragen die in de nationale wetgeving moeten worden omgezet. Buitenlandse partners moeten open communiceren met Barbadiaanse functionarissen om te anticiperen op mogelijke vertragingen in de parlementaire besluitvorming en om ervoor te pleiten dat de nodige wetgeving prioriteit krijgt (Malanczuk, 1997).

Ten tweede moeten staten verdragen met Barbados zo opstellen dat rekening wordt gehouden met het feit dat het land geen lid is van het VCLT. Dit houdt in dat moet worden gewaarborgd dat de overeenkomsten alomvattend en op zichzelf staand zijn, met duidelijke bepalingen over belangrijke kwesties zoals geschillenbeslechting, inwerkingtreding en beëindiging. Waar mogelijk kan het verwijzen naar beginselen van het internationaal gewoonterecht in verdragsteksten een gemeenschappelijke basis bieden voor interpretatie en handhaving, zelfs bij gebrek aan formele toetreding tot het VCLT (Shaw, 2014).

Ten derde moeten andere landen rekening houden met de status van Barbados als kleine eilandontwikkelingsstaat met beperkte bestuurlijke en wetgevende capaciteit. Het aanbieden van technische bijstand of juridische expertise tijdens verdragsonderhandelingen en de uitvoering daarvan kan de goede verstandhouding bevorderen en de bilaterale betrekkingen versterken. Zo zou het bijstaan van Barbados bij het opstellen van uitvoeringswetgeving of het verzorgen van opleidingen op het gebied van internationaal verdragsrecht het vermogen van het land kunnen vergroten om aan zijn verplichtingen te voldoen en zich aan te passen aan mondiale normen (Fitzmaurice & Elias, 2005).

Ten slotte zouden landen die met Barbados onderhandelen over verdragen met betrekking tot urgente mondiale kwesties, zoals klimaatverandering of handel, rekening moeten houden met de bredere geopolitieke context. Als lid van de Caribische Gemeenschap (CARICOM) stemt Barbados zijn buitenlands beleid vaak af op regionale prioriteiten. Inzicht in en steun voor CARICOM-initiatieven kunnen een strategische weg bieden om consensus te bereiken met Barbados over internationale overeenkomsten. Bovendien zullen verdragen op het gebied van milieubescherming of duurzame ontwikkeling, gezien de kwetsbaarheid van Barbados voor klimaatverandering, waarschijnlijk sterk aansluiten bij de nationale belangen, waardoor kansen ontstaan voor partnerschappen die voor beide partijen voordelig zijn (Beckford, 2016).

Casestudies over de betrokkenheid van Barbados bij verdragen

Om de praktische toepassing van het verdragskader van Barbados te illustreren, is het nuttig om kort in te gaan op de betrokkenheid van het land bij specifieke internationale overeenkomsten. Een opvallend voorbeeld is de deelname van Barbados aan het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering (UNFCCC) en de daarmee samenhangende Overeenkomst van Parijs. Barbados heeft het UNFCCC in 1994 en de Overeenkomst van Parijs in 2016 geratificeerd, waarmee het land blijk gaf van zijn inzet om klimaatverandering aan te pakken, een cruciale kwestie voor kleine eilandstaten die kwetsbaar zijn voor een stijgende zeespiegel en extreme weersomstandigheden. In overeenstemming met de dualistische benadering van het land vereiste de uitvoering van deze overeenkomsten echter binnenlandse wetgevende en beleidsmaatregelen, zoals de ontwikkeling van nationale strategieën voor klimaatadaptatie en initiatieven op het gebied van hernieuwbare energie. Het proces van het afstemmen van de binnenlandse wetgeving op de internationale verplichtingen uit hoofde van deze verdragen illustreert de wisselwerking tussen uitvoerende maatregelen en de omzetting daarvan in wetgeving in Barbados (UNFCCC, 2020).

Een ander belangrijk aspect van de verdragsbetrokkenheid is de deelname van Barbados aan regionale handelsovereenkomsten via CARICOM, zoals het herziene Verdrag van Chaguaramas, waarmee de CARICOM-interne markt en -economie tot stand is gebracht. Als stichtend lid van CARICOM heeft Barbados veel bepalingen van dit verdrag via wetten van het parlement in zijn binnenlandse rechtskader geïntegreerd, waardoor regionale handelsverplichtingen binnen het land afdwingbaar zijn. Dit voorbeeld illustreert hoe Barbados een evenwicht vindt tussen internationale en regionale verplichtingen enerzijds en nationale wettelijke vereisten anderzijds, waarbij vaak prioriteit wordt gegeven aan wetgevende maatregelen voor verdragen met directe economische gevolgen (CARICOM, 2001).

Deze casestudies onderstrepen hoe belangrijk het is om inzicht te hebben in het dualistische stelsel en de constitutionele processen van Barbados bij het voeren van verdragsonderhandelingen. Ze illustreren tevens de actieve deelname van het land aan internationale en regionale kaders, ondanks het feit dat het geen partij is bij het Verdrag van Vienne inzake het recht van verdragen van 1969 (VCLT 1969), waarbij het zich baseert op het internationaal gewoonterecht en bilaterale of multilaterale overeenkomsten als leidraad voor zijn verdragspraktijken.

Conclusie

De manier waarop Barbados omgaat met internationale verdragen wordt bepaald door een complex samenspel van grondwettelijke bepalingen, een dualistische benadering van het internationaal recht en het feit dat het land geen partij is bij het Verdrag van Wenen inzake het verdragenrecht van 1969. De grondwet van Barbados kent de primaire bevoegdheid tot het sluiten van verdragen toe aan de uitvoerende macht, terwijl verdragen pas binnenlands rechtskracht krijgen nadat ze door de wetgever zijn omgezet in nationale wetgeving — een kenmerk van de dualistische traditie die het land heeft geërfd uit zijn Britse koloniale verleden. Het feit dat Barbados geen partij is bij het Verdrag van Wenen inzake het verdragenrecht (VCLT) sluit niet uit dat het land zich houdt aan het internationaal gewoonterecht inzake verdragen, maar het vereist wel meer duidelijkheid en specificiteit bij het opstellen van verdragen om wederzijds begrip met partnerstaten te waarborgen.

Voor andere landen die verdragen met Barbados willen sluiten, is een genuanceerd begrip van deze factoren van essentieel belang. Voor een effectieve samenwerking is het noodzakelijk om samen te werken met zowel de uitvoerende als de wetgevende instanties, aandacht te besteden aan het omzettingsproces van verdragsverplichtingen in nationaal recht, en rekening te houden met de beperkte capaciteit van Barbados als kleine eilandstaat. Door technische ondersteuning te bieden, regionale samenwerking te bevorderen via kaders zoals CARICOM en prioriteit te geven aan duidelijkheid in verdragsteksten, kunnen staten sterke en duurzame verdragsrelaties met Barbados opbouwen.

Terwijl het mondiale landschap van het internationaal recht zich blijft ontwikkelen, biedt de benadering van Barbados ten aanzien van verdragen waardevolle lessen over het vinden van een evenwicht tussen nationale soevereiniteit en internationale samenwerking. Toekomstig onderzoek zou kunnen ingaan op de gevolgen van de overgang van Barbados naar een republiek in 2021 voor zijn bevoegdheid om verdragen te sluiten, en of deze verschuiving aanleiding geeft tot een heroverweging van zijn verhouding tot verdragen zoals het VCLT. Voorlopig blijft Barbados een toegewijde deelnemer aan de internationale rechtsorde, die de complexiteit van verdragen het hoofd biedt via een kader dat is geworteld in grondwettelijke beginselen en praktische realiteiten.

Referenties

  • Aust, A. (2013). Modern Treaty Law and Practice. Cambridge University Press.
  • Beckford, C. (2016). Klimaatverandering en kleine eilandstaten in ontwikkeling: uitdagingen en kansen. Routledge.
  • Brownlie, I. (2008). Beginselen van internationaal publiekrecht. Oxford University Press.
  • CARICOM. (2001). Herziene Verdrag van Chaguaramas tot oprichting van de Caribische Gemeenschap, met inbegrip van de CARICOM-interne markt en -economie. Secretariaat van CARICOM.
  • Cassese, A. (2005). Internationaal recht. Oxford University Press.
  • Grondwet van Barbados. (1966). Regering van Barbados.
  • Crawford, J. (2012). Brownlie’s Principles of Public International Law. Oxford University Press.
  • Dixon, M. (2013). Handboek internationaal recht. Oxford University Press.
  • Fitzmaurice, M., & Elias, O. (2005). Hedendaagse vraagstukken in het verdragsrecht. Eleven International Publishing.
  • Malanczuk, P. (1997). Akehurst’s Modern Introduction to International Law. Routledge.
  • Shaw, M. N. (2014). Internationaal recht. Cambridge University Press.
  • Shelton, D. (2011). Internationaal recht en binnenlandse rechtssystemen: Incorporatie, transformatie en overtuiging. Oxford University Press.
  • Sinclair, I. (1984). Het Verdrag van Wenen inzake het verdragenrecht. Manchester University Press.
  • UNFCCC. (2020). Nationale rapporten van Barbados. Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering.
  • Verenigde Naties. (1969). Verdrag van Wenen inzake het verdragenrecht. Verdragenserie van de Verenigde Naties.
  • Villiger, M. E. (2009). Commentaar op het Verdrag van Wenen inzake het verdragenrecht 1969. Martinus Nijhoff Uitgevers.

[Aantal woorden: ongeveer 4.200]